اینجا یکنفر
تمام هستی اش را،
به سنگفرش های قبرستان سپرده بود.
مردی آمد مردی که نامش
در نامه هایم باران بود و
رد پایش در همه واژه هایم آشنا.
لحن منتظر چشمانم را
... تبسم هرچند تلخ دستانم را
به تو می دهم هر آنچه که نیست اما دارم.
آیا تو را ببوسم اگر
گناه کرده ام؟؟؟
"سلام بانــــــــــــــــو"
نکند، نجوای باران بوده،
در گلوی ناودان خانه همسایه ...
یا شاید
ناله شکستن شاخه گلی
به دستان بازیگوش پسرکــــــــ کوچه بالایی...
اگر این همان همصداییه معمولیه
گذر تند یک رهگذر بیکار باشد...
اگر اینهمه بود و
آن که باید باشد نبـــــــــــــود...
من همان غرق شده در بارانم
۱/مرداد/۹۰
مجموعه شعر شخصی
دیگر این آشفتگی خلوت را آلوده نمی کنم.
دیگر بریده ام از هرچه آشنا و دوست
دیگر امید و سنگ صبور را باور نمی کنم... 
۷/۴/۹۰
مجموعه شخصی
ثانیه های مرگبار زمستان بود
و فسرده شدن قلبم...
خاطره ها سیلی تندی بر لبانم،
هر گاه که به یاد بوسه هایت نق می زنم.
یک خستگی بی وجدان در درونم
غوغای سراسیمه آن روزها
...
یاد گرفتم با این همه که می شنوی
با این همه که در میان گریه می گویم ...
باور کنم که حقیقت دارد.
باور کنم که رفته ای و
این نبودنت حقیقت دارد.
به شوق خواندن توست
که می نویسم.
من که با قلم و کاغذ رفاقتی نداشتم.
ثانیه های مرگبار زمستان است،
و فسرده شدن قلبم...
و همچنان جای خالی دستانت
که هیچ وقت پر نشد.
ثانیه های مرگبار زمستان است و ...
مجموعه شخصی
با لهجه باران با تو سخن می گویم
با همان اندوه خیس همیشگی
کوله بار حسرتم پر است از خواستن های تکراری
و نداشتن های تکراری تر
باورم نداری
و چه دردآور است این تکرار بیهوده
من که آفتاب و رنگین کمان و آبی آسمان را می فهمم
و ستاره های به شب نشسته را در تاریکی ...
و همه را
همه را می فهمم.
چه لج آور است وقتی،
غروب چشمانم را نفهمی.
چه دردآور است وقتی،
به تاول های قلب سوخته ام
شعله لبخندهایت را می کشی.
چه سخت است...
نپرس، دیگر هرگز نپرس چرا؟
من که با باران چتر می سازم و
با خورشید سایبان،
در همین کوچه های تنگ تنهایی
باورم کن تا، در ناباوری ات مرا گم نکنم.
باور کن؛
دل من، بزرگترین دل تنگ دنیاست.
2 تیر 89
مجموعه شعر شخصی
هرگز به اعتقاد پرستوها طعنه نمی زنم.
هرگز به خواب یاس های سفید ...
هرگز این گونه ...
اگر این گونه امشب در خلاء می رقصم ...
و سراسیمه دستانم را به باد سپرده ام ...
و اگر در سکوت پنجره، یاد تو ملامتم می کند ...
امشب دلگیرم و از گریه باکم نیست.
خود را که
در آغاز و پایان تو برای همیشه گم کرده ام.
من آن بهار نیستم.
هیچ می دانی چه می خواهی از من ؟!
برَوی و فراموشت کنم،
گویی که هرگز نبوده ای.
هیچ می دانی چقدر نفس ها، اینجا سرد است ...
تو نمی دانی که در دلواپسی و دلتنگی
چه شیون های غریبی بغضم را همراهی می کند.
این دروغ است که می گویند؛
زندگی امتداد دارد در سکوت آینه های رو در رو.
این دروغ است که پرستوها می اندیشند؛
بهار امتداد دارد در رفتن و رفتن و نماندن.
این همه که می شنیدی و می شنوم همچنان،
دروغ است.
عشق هرگز پاک نمی شود از حافظه باران
و هرگز پاییز ناز برگهای زرد باغچه را نخواهد کشید.
این ابتدای زندگی نیست،
وقتی با واژه دشوار نرسیدن جمله ای می سازی
اما حزن آلود
هرچند زیبا،
هرچند که همه به تو آفرین بگویند.
اگر این گونه امشب در خلاء می رقصم ...
و سراسیمه دستانم را به باد سپرده ام ...
و اگر در سکوت پنجره، یاد تو ملامتم می کند ...
امشب دلگیرم و از گریه باکم نیست.
11 آبان 88
مجموعه شعر شخصی
وارد زندگیم شدی،
و بی اجازه تمام زندگی ام ...
و اینک که قصد رفتن می کنی
باز هم بی اجازه.
می دانم
به تو بدهکارم!!
تمام حیاتم را
و خوب می دانم
تو حیات مرا حتی به ارزنی نی خواهی!
به تو بدهکارم!!
تمام لبخندهایم را
و تو ،
...
آه، بگذریم.
عشق من و تو اتفاقی ساده نبود،
و قلب بیچاره من
به اضطراب این فراموشی آماده نبود.
به این حادثه هولناک،
"تردید"
در انهدام غرورم به کجا رسیده ای؟
آیا هنوز بدهکارم؟؟؟
به آغوشت که عاشقانه احاطه ام کرده بود؟
من بیدار بودم،
به فردایی که بوی تعفن جدایی
مشامم را سیلی می زد.
و تو
و این توی مرد صفت، نادیده اش می گرفتی؟؟
من تردیدها را به تو بدهکارم!
من لبخندهایم.
و تو
که بی اجازه به خاطره ها می سپاریم،
پاسخ اشکهای بی تابم را بده.
مجموعه شعر شخصی
طراوت بود و تنهایی
میان ریزش پاییزی برگی که رنگ تجربه دارد،
در آغوش دل انگیز سکوت شب،
در آنسو؛
نهر کوچک که مردابی شد ز دلتنگی،
در آغاز تبسم های آلاله،
نگاهم کردی از دور.
با گذشت لحظه های بی سرانجامی
نگاهت در افق فکر جدایی داشت،
نفهمیدم.
با گذشت هر نفس، در سینه ام غرق جنون بودم،
نفهمیدم.
نگاهم در ضیافت بود و آنسوتر نگاه تو
کمی آرام تر از قبل
صدایم کرد.
چه بی آلایش و ساده
به دستانت سپردم تکیه گاهم را
چه ناپاک و پر از نیرنگ،
آلت دست زمان بودم.
نفهمیدم، نفهمیدم
میان این جهانِ پر ز حسرت
ندای دوستی، برای آدم دوران چه بی معناست.
مجموعه شعر شخصی
آدم ها می آیند،
آدم ها می روند.
آدم ها گاهی یادشان می رود به آفتاب سلام کنند.
کودکی بستنی به دست از کنارم عبور می کند،
و بستنی اش با اشتیاق آب می شود.
آری آفتاب فریبش می دهد.
وقتی که برای اولین بار خورشید طلوع می کرد،
دستانم را در دستان گرمش فشرد
و از محبت آدم ها قصه ها گفت،
باغچه صدایم زد
و به دیدن لحظه ی تولد عشق در برگ گل یاس دعوت کرد.
و باران
شبنمی از شبنم هایی که برای گل ها هدیه آورده بود بر گونه ام نهاد،
تا مبادا احساس کنم به زیبایی گل سرخ نیستم.
شب که فرا رسید،
غم و تنهایی را ماه روشن بود که از چشمان بی تابم ربود.
و این گنجشک ها بودند،
که بر سر و دستانم نشستند،
تا بگویند که چقدر پاک و خوبم.
ولی کوتاه بود
کوتاه بود
رؤیای نمناکی
کوتاه تر از خواب تمام حبابهایی که به عمرم دیده ام.
شکستن قلبم را بوسید،
خشونت رگبار، موهایم را نوازش کرد.
و اینها چه زیبا بود با تمام زشتی هایش،
وقتی فقط تو برای نفس کشیدن تشویقم می کردی.
وقتی هیچ هوایی یاریم نمی داد
مگر تو نبودی که آغاز را در گوشم زمزمه وار تکرار کردی؟
وقتی در بن بست التهاب
تندی تپش قلبم،
گوش را کر می کرد
مگر تو نبودی که با ساز دهنی صورتی ات
از امید زدی و رقصیدی؟
مگر در میان این همه تردید،
این همه تشویش
این همه...
تو نبودی که فریاد می زدی،
"دوستت دارم، قده خدا"
تو نبودی؟!!!
خورشید و باغچه و باران و ماه دروغ گفتند.
گنجشکها فریبم دادند.
تو که در من بودی!
بازهم دیوارهای سفیدآب شده
بازهم یادگاری ها و افسوس ها
آفتاب سرد حاکم
اندوه دستهای خالی من
بی انصاف ترانه هایم را پس بده.
با تمام لبخندهایم قهر کردی ،
باشد نمی خندم.
به اشکهایم دهن کجی کردی،
دور از آغوشت می گریم.
بی انصاف با این من تنها
منی که در انزوای غیرمنطقی نگفته هایت جا ماندم
این من زمین خورده ی پیر و شکسته
چگونه در نیاز نگاهم با شتاب دور شدی از من.
چگونه؟؟؟
چگونه ببخشمت؟!
خورشید و باغچه و باران و ماه را می بخشم
تو را که در همه واژه ها و عاطفه هایم ریشه کرده ای چگونه ببخشم؟؟؟
در شلوغی همان کوچه باغهای همیشگی
تنهایی ام را پنهان می کنم.
آدم ها می آیند،
آدم ها می روند،
پیرزنی آه می کشد و
در سکوت پنهانیش فریادهاست .
ببخشم؟!
تو را به که می توانم ببخشم؟؟؟
مجموعه شعر شخصی *
باران که بارید
زمین نیز در امتداد آسمان آغاز شد
و پلک سنگین شده ام زیر هجوم اشک و آه
پنجره شد، باز شد.
و بغض آیینه ی احساسم بود که شکست
دیگر تپیدن قلبم را نبوسید.
آرام شد
صدایی نداشت؛ نتپید.
رفتن آغاز شد.
تو بی انتها شدی
و دیگر نخندیدی.
و من رفتنت را باور نداشتم
و من بوسیدنت را عادت داشتم
و باز رفتنت را باور نداشتم.
زندگی با من لج کرد
بد کرد
و بی تو با این زندگی قهرم.
یادت هست؟
تو می گفتی: " یک روز باید رفت. "
گفتی و رفتی.
من گریه کردم
سر خاکت به زانو در آمدم
سنگ قبرت را با اشکهایم غسل دادم
التماست کردم،
و تو التماسم را ندیدی.
هنوز رفتنت را باور ندارم.
هنوز به قاعده زندگی شک دارم.
کاش می شد با تابلوی رفتن ممنوع
زندگی را برایت یکطرفه می کردم.
تو تعریف مهر بودی در آغاز میم واژه مادر
کاش مهربانی تمام شدنی نبود.
کاش کنارم بودی و
می شنیدی فریادم را وقتی از باران می گویم.
کاش لحظه ای،
فقط لحظه ای، پاهای همیشه خسته ات
مجال قدم زدن، در میان واژه های این شعر خیسم را پیدا می کرد.
کاش آنطور که من انتظار دارم
راهزن سیاهپوش مرگ کمی سخاوتمند بود.
کاش لحظه ای . . .
کاش کنارم بودی
تا باز مثل سابق
باران که می بارید
رنگین کمان می فروختیم.
راست می گفتی: " یک روز باید رفت. "
باید رفت و نپرسید چرا؛
زیرا که زندگی منطقی نیست.
... به روح مامان جون
مجموعه شعر شخصی
